به گزارش turkmennashr.com و به نقل از فصلنامه فراغی امیر عباس هویدا ، یکی از معدود نخست وزیرانی بود که در طول حکومت رژیم شاهنشاهی ایران ، به مدت یکصدوپنجاه ماه شمسی ، بر صندلی صدارت تکیه زد و علی رغم آنکه دولت او ، از سوی بسیاری از محافل و رجال سیاسی ، کابینه محلل نامیده می شد ، مورد حمایت بی چون و چرای بیگانگان قرار داشت .

هویدا ، فرزند کسی بود که از متنفذین فرقه بهائیت به شمار می رفت و با اردشیر جی ، ارتباطی تنگاتنگ داشت و در به قدرت رساندن رضا خان ، در مشورت با جامعه بهائیان، نقشی تعیین کننده ایفا کرده بود .
شاید همین مسئله بود که محمد رضا پهلوی را وامدار خاندان هویدا کرده و همواره اورا مورد پشتیبانی همه جانبه خویش قرار می داد .
امیر عباس هویدا ،

از بهمن 1343 تا مرداد 1356 هـ .ش نخست وزیر ایران بود . در سالهای نخست وزیری او ـ که اوج فساد و تباهی و یکه تازی حکومت محمد رضا پهلوی محسوب می گردد ـافکار عمومی مردم ایران ، او را به عنوان چهره ای « مسلوب الاختیار » و نخست وزیری « چاکر منش » و فاقد شخصیت می شناخت.
پدر او ، حبیب اله عین الملک ، از کارگزاران سیاست خارجی پهلوی اول بود که از حمایت رهبران بهائیت ، بهره می برد و به واسطه همین حمایت ها بود که ، محل های ماموریت وی ، تعیین می گردید .
امیر عباس هویدا به همراه خانواده به شام رفت ودر مدرسه فرانسوی ها تحصیل کرد و علی رغم مرگ عین الملک در سال 1314 هـ . ش ، در آن دیار ماندگار شد و پس از اتمام دوران متوسطه ، برای ادامه تحصیل راهی اروپا شد .
تازمانی که او در خارج کشور ، مشغول تحصیل بود ، در حاشیه او هم خبری نبود . ولی پس از آنکه در سال 1321 به ایران بازگشت و با حمایت دوستان پدری و اقوام مادری ، به وزارت امور خارجه راه یافت و در رده های مختلف شغلی پیش رفت ، به مرور کانون توجه قرار گرفت .
با اعلام انقلابی حسنعلی منصور ، در اول بهمن ماه 1343 وزارت ده ماهه هویدا به صدارت ، مبدل شد . یکی از مشکلات این انتصاب ، افشا شدن مسلک بهائیگری او ، برای بسیاری از خواص و عوام بود .
در زمان تصدی هویدا بدترین شرایط بر ترکمن صحرا حاکم گردید . سر تا سر دهه چهل و پنجاه خاطرات تلخی از غصب اراضی ، بیکاری و تقویت حاکمیت ژنرالها و ارتشبد های وابسته به رژیم شاه را تداعی می کند در این زمان فرقه بهائیت با حمایت هویدا و با مسئولیت (هژبریزدانی) در سطح گسترده ای از زمین های ترکمن صحرا را تصاحب نمودند . بدین ترتیب ساختار ایلی و قومی منطقه نیز از مدیریت جدید تحت نظر بهائیت و وابستگان به دربار دچار بحرانهای جبران ناپذیر گردید . او ضاع نا بسامان ترکمن ها در کتابهای زنده یاد دکتر منصور گرگانی به تفصیل بیان شده است .
مبارزات دهقانی در برابر عوامل بهائیت چون ولی الله پارسا و امین الله پروین و بسیاری دیگر از وابستگان به رژیم منحوس پهلوی از خاطره کشاورزان و مردم سخت کوش ترکمن ، زدوده نخواهد شد .